The Chains, The Searchers-tributeband
HOMEPAGE INFO 1964 - 1972 1981 - 2005 2006 - heden CD THE SEARCHERS MERSEYBEAT FOTO'S GASTENBOEK
The Chains, het eerste leven (van 1964 tot 1972):

Het is 1964, ergens in Enschede, om precies te zijn de Jan Vermeer Ulo aan de gelijknamige straat. De grote schoolavond is net achter de rug met een optreden van The Golden Hunters. Een stel 15-jarige jochies steekt de sproeterige koppen bij elkaar. Nog onder de indruk van The Golden Hunters willen ze een band beginnen. Bertie heeft een gitaar, Freddie ook. Koos heeft een stel drumstokken en de grote en de kleine Eijo denken wel te kunnen zingen. In die jaren was dat ruimschoots voldoende om een band te beginnen. Onder het motto waar een wil is, is muziek, bouwt Bertie van een aantal overjarige radio's een indrukwekkende back-line (ook al wist toen nog niemand De aanleiding tot The Chains wat dat was).Koos zet zijn ouders onder druk om geld te fourneren voor een trommeltje terwijl één van de Eijo's een microfoon op de kop weet te tikken die in een vorig leven als fietslamp heeft gediend. Het klinkt raar maar t'is bijna waar. De band "The Rosted Chains" zou op dat moment zijn geboren als de heren wat beter hun best hadden gedaan op Engels. Puur uit onwetendheid, dommigheid en jeugdige overmoed werd de band daarom per abuis "The Roasted Chains" genoemd en dat is heel wat anders.



Hier is het allemaal mee begonnen
(De grote schoolavond op de Jan Vermeer Ulo
met als speciale act The Golden Hunters uit Utrecht)


Tja, en toen….. De kleine Eijo was zoon van een fietsenhandelaar met winkel en vooral werkplaats. Daar kon mooi worden gerepeteerd. De repertoirekeus was breed, heel breed, zo niet te breed. Van "Marmor, Stein und Eisen bricht, aber unsere Liebe nicht", via "Michelle" en "Brandend zand" naar "These boots are made for walking" en terug langs "Hello Josephine" en "Twist and Shout" naar "Vous permettez monsieur". Meestal twee keer in de week werden de fietsen aan de kant gezet en daar ging't heen. Mooi was wat anders, maar wie lette daar op? Niemand. Toch was er een gemis. Freddie probeerde wel bas te spelen op zijn akoestische gitaar, maar het had wat te weinig body. Bertie wist nog iemand uit de buurt die - zo wilde het gerucht - een basgitaar had gekocht. Een echte, een rooie. 1e officiele uiting van The Chains Dát op de brommer naar die gast, Egbert geheten, en gevraagd of hij zin had. "Wat spelen jullie dan voor muziek?" "Ja, gewoon, beatmuziek en een beetje Duits en Adamo en zo". "O!" Hij deed het. Het duurde niet lang of het eerste optreden werd geboekt. Nou ja, geboekt…., er kwam geen boek aan te pas. Of de Geroosterde Kettingen misschien zin hadden om op de feestavond van de meisjesvakschool te komen spelen. "Dat zal wel niet dan!"


De eerste officiele reclame-uiting
(Waarschijnlijk eind 1964. Telefoon was nog niet uitgevonden,
contacten werden gelegd per fiets of brommer)


Het zal toen oktober 1964 zijn geweest. Inclusief de backline van Bertie werd er een spetterend optreden verzorgd in het clubhuis van de duivenvereniging op Spoor Zuid. Bertie had ook een zanginstallatie in elkaar gebasteld van twee oude Grundigs, een Loewe Opta en een Blaupunkt. Zelfredzaamheid ten top. Alles werd op de brommers van Bertie en Egbert vervoerd. Je moest er een paar keer voor rijden, maar dan had je het ook mooi voor elkaar. De avond was een weergaloos succes. Niet zozeer voor het publiek, dat alleen uit meiden bestond, maar vooral voor die Geroosterde Broodjes, juist omdŕt het publiek alleen uit meiden bestond. Het werd een avond van weinig muziek en veel gevrij. Toch had dat eerste optreden een groot praktisch nut. De beide Eijo's bleken namelijk helemaal niet te kunnen zingen en Freddie maakte er ook niets van. Weg er mee! Zo ging dat. Een foto uit de allereerste fotoserie van The Chains

De eerste foto van The Chains in de bezetting
die het veertig jaar zou volhouden (april 1965)

Links: Wim
Linksmidden: Egbert
Rechtsmidden: Koos
Rechts: Buddy

Toen waren ze nog maar met z'n drieen, wel een beetje weinig. Maar waar haal je zo gauw een andere - liefst goeie - gitarist vandaan? De grootste concurrenten in die dagen - "De Hun" - wisten er nog één die waarschijnlijk nog niet in een band zat. Weer op de plof en dat naar Wim. "Ja, ik heb een gitaar. Ja, dat wil ik wel. Wanneer? Waar? OK." Band compleet. Repeteren in woonkamers, op slaapkamers, eens in de maand geld bij elkaar voor een speeltuingebouwtje om daar te repeteren. Koos kreeg een drumstel(letje) "Hoi.". Om de messen nog verder te slijpen mocht de band drie weken lang repeteren op de zolder van het huis van een bevriende familie die met vakantie was. Drie weken lang van 's morgens elf tot 's avonds tien. De zoldertrap stond vaak vol (vrouwlijk) publiek uit de buurt. Die vakantievierende familie wist echter helemaal niet dat hun zoonlief dat had geregeld. Toen die sessie achter de rug was werd er toch deftig gedacht over (echt) optreden, voor geld, maar je moest je eerst ergens bewijzen. Men wilde je eerst horen spelen.

De Sloep, G.J. van Heekstraat 408 in Enschede, zaterdag 21 augustus 1965, daar gebeurde het. ’s Avonds om halftwaalf na afloop van de normale beatavond mocht de band – die voor het gemak inmiddels The Chains was gaan heten - proefspelen. En ja hoor, ze mochten twee weken later terugkomen voor een hele avond. Gage f 75, huur van installatie f 70, tel uit je winst. Maar…. Er werd opgetreden. Echt!

Van het ene optreden kwam het andere. In die dagen bestond Enschede uit allerlei beatclubs en andere muziekholen. De Roef, De Brug, De Katheker, De Bijenkorf, Speeltuingebouw De Plataan, Irene, The Razzle Dazzle, Reinders, Modern, Avion, welke Enschedeër uit die jaren kent ze niet? En als er niet in die beattenten werd opgetreden dan werd er zelf wat georganiseerd in een speeltuingebouw of een andere keet. En meestal was de standaardgage f 75. Bij Reinders en Modern kreeg je maar
f 40, maar dan speelde je samen met- en op de installatie van The Buffoons, zodat je per saldo meer overhield. Als je bij Reinders alleen speelde kreeg je f 150.
The Chains, foto van optreden op 22 december 2006
The Chains in september 1965 moeten zo 'op'


Linksachter: Egbert
Linksvoor: Buddy
Midden: Wim
Rechts: Koos

Na een tijdje begon het hele gedoe zelfs op muziek te lijken. Er kwam meer lijn in de repertoirekeus, LP-werk van melodieuze buitenlandse bands zoals The Searchers, The Young Rascals, The Moody Blues, Cliff Bennett and the Rebel Rousers, The Marmelade, The Fortunes en Simon en Garfunkel. The Chains kregen een herkenbaar geluid, net zoals al die andere Enschedese bands een eigen gezicht en een kenmerkend eigen repertoire hadden. Want veel bands waren er in Enschede in die 60-er jaren. Het was zo rond 1963 begonnen met The Honest Man, The Rowdys en Les Centurions, toen kwam de lichting van De Prop, The First Move, The Ronal Four, The Buffoons en The Chains zelf en wat er daarna nog allemaal aan bands werd opgericht was helemaal niet meer bij te houden. Een niet te omzeilen gebeurtenis in die dagen was dat Bertie door iedereen inmiddels Buddy werd genoemd. Dat is ook nu nog zo.

Nou moet de geachte lezer niet denken dat de optredens van zelf kwamen aanwaaien. Het was wel waar dat als je ergens in zo'n Enschedese club had gespeeld, en het voldeed een beetje, dat je meestal ook terecht kon in die andere clubs, maar je moest er wel achteraan. Voor dat geren waren managers uitgevonden. Hoe kwam je aan een manager…..? Nou vanzelf. Ergens liep een verdwaasde (laat-)tiener of nog mooier een twen rond die dol was op muziek, maar zelf niet het podium op durfde of gewoon een lelijk hoofd had. Als hij verder behoorlijk eigenwijs was, een grote mond had, goed met apparatuur kon sjouwen, bij voorkeur een auto, rijbewijs en een kostuum met stropdas bezat dan was zo iemand heel geschikt voor manager. Fons Volmbroek! Hij had geen auto, geen rijbewijs en hij had een enorme hekel aan sjouwen, maar verder paste het precies.
The Chains, foto van optreden op 22 december 2006
The Chains tijdens een ongetwijfeld spetterend optreden
in The Razzle Dazzle in Enschede eind 1965


Links: Wim
Duet: Buddy (l) en Egbert (r)
Achter: Koos

Fons Volmbroek bracht The Chains over de grens. Eerst de gemeentegrens wel te verstaan want het eerste optreden in den vreemde vond plaats in Hotel De Kroon in Borne. Daarna kwam de provinciegrens. Vanaf medio 1966 reisde het muzikale gezelschap haast ieder weekend richting Friesland of Groningen. Fons had nog een paar broers en eentje daarvan zag ook wel wat in het managerschap. Toon Volmbroek trad toe. Samen richtten de broers het Artiestenbureau Atlantic op. Na eerst The Chains ook nog over de landsgrens te hebben geholpen ging Atlantic ook werk verzorgen voor andere Enschedese bands, vooral voor The Buffoons en The Ronal Four. Atlantic werd een succesvol artiestenbureau met samenwerkingsverbanden met artiestenbureaus in Sneek, Osnabrück en Sittard. En dat bracht voor The Chains veel werk. Het kon zijn dat ze vrijdags in een nachtclub in Osnabrück speelden, 's zaterdags overdag ergens muzikaal een winkelcentrum hielpen openen, 's avonds op een Amerikaanse of Britse militaire basis speelden, 's zondagsmiddags de kids van Ter Apel vermaakten en 's avonds nog even in Steenwijk moesten optreden. Enschede zelf was daardoor buiten beeld geraakt. The Chains, foto van de bezetting in de Sixties

The Chains in 1968


Voor: Wim
Links: Egbert
Achter: Buddy
Rechts: Koos

Zo ging het jaren door. Het repertoire werd deels ruiger met songs van Deep Purple, Black Sabbath, Led Zepplin en eigen composities in dat zelfde genre. Toch werden ook de echte zangnummers in het repertoire gehouden. De band werd in 1968 uitgenodigd om proefopnamen voor een single te maken, maar verder dan de opnamen kwamen ze niet. Regelmatig vormden The Chains eind sixties het voorprogramma voor bekende buitenlandse bands. Maar eind 1969 kwam er een kink in de kabel want Koos Wiekenkamp verliet de band. Hij had altijd al uitgekeken naar de status van beroepsmuzikant. De andere Chains liepen daar niet zo warm voor. Toen Koos de kans kreeg om bij het destijds professionele Faghm uit Hengelo aan de slag te gaan greep hij die kans met beide handen aan. Er moest dus gezocht worden naar een nieuwe drummer en dat werd na een paar andere probeersels Theo Bouman, die jaren had gespeeld in de Almelose bands BB-66 en Midwood Team. Er was maar één probleem, hij zat nog in dienst. In die tussentijd was Bart Grein, de voormalige drummer van Propotion bereid The Chains een aantal maanden voort te helpen.

Meer muzikanten zijn er ook nooit bij The Chains betrokken geweest. Na de komst van Theo werd het repertoire mede onder zijn invloed aangepast. Country-rock was zo rond 1970 erg in- en ook aanverwante muzieksoorten deden het goed. The Chains namen onder meer songs van The Flying Burrito Brothers, Southern Comfort, Derek and the Dominoes en meer eigen werk in het repertoire op. Opgetreden werd er toen haast alleen nog in (West) Duitsland, vaak op festivals en andere gebeurtenissen met meer bands. Eind 1971 kwam er een tweede kink in de kabel. Buddy moest in dienst en werd gelegerd in Duitsland. Dat was op zich natuurlijk al knap lastig want er kon niet meer gerepeteerd worden en slechts zo nu en dan worden opgetreden. Tot overmaat van ramp begon Egbert te zeuren dat hij wilde trouwen en dat hij een huis moest opknappen om in te gaan wonen. Die twee gebeurtenissen betekenden het einde van The Chains.


Last updated 14.11.2015