The Chains, The Searchers-tributeband
HOMEPAGE INFO 1964 - 1972 1981 - 2005 2006 - heden CD THE SEARCHERS MERSEYBEAT FOTO'S GASTENBOEK
The Searchers
The Chains spelen al sinds eind jaren tachtig alleen repertoire van The Searchers. The Searchers was één van die bands uit Liverpool, die helemaal voldeed aan de definitie van de 'Merseybeat'. De bandleden waren allemaal al actief in allerlei (Skiffle-)bandjes sinds zo'n beetje 1957 en ontwikkelden parallel aan bands als bij voorbeeld The Beatles de muziek die uiteindelijk als Merseybeat de wereld zou veroveren. Na diverse samenstellingen ontstond in 1961 de bezetting van The Searchers zoals die in 1963 wereldwijd zou doorbreken. Ofschoon The Beatles in feite de voorlopers waren van de Liverpool-bands, waren het The Searchers die als eerste van die lichting doorbraken in Nederland. Hun 'Sweets for my Sweet' was de eerste Merseybeatsong die de Nederlandse hitparade beklom. Al met al brachten The Searchers in hun succes-periode (1963 t/m 1968) 22 singles uit en 5 lp's op het platenlabel PYE. Na die periode stapten ze over naar het RCA-label dat voornamelijk op de Amerikaanse markt was gericht en dat in Nederland niet meer tot successen leidde.

The Searchers The Searchers in de originele bezetting
op het moment dat ze doorbraken in 1963

Links: Chris Curtis drums/zang
Linksmidden: Mike Pender slag-/sologitaar/zang
Rechtsmidden: Tony Jackson bas/(lead)zang
Rechts: John McNally slag-/sologitaar/zang

Gedurende de topjaren kenden The Searchers drie samenstellingen. De oorspronkelijke samenstelling gedurende de jaren 1961 tot augustus 1964 met Tony Jackson als leadzanger en bassist, Mike Pender en John McNally op gitaren en Chris Curtis als drummer. Ze zongen alle vier. Deze periode is vooral bekend door rocky songs als Sweets for my Sweet, Sugar and Spice en Love Potion nr. 9. Na het vertrek van leadzanger Tony Jackson - die werd vervangen door Frank Allen - werden de zangpartijen voornamelijk ingevuld door Mike Pender en Chris Curtis.

The Searchers
The Searchers in de bezetting
vanaf augustus 1964.............

Links: John McNally slag-/sologitaar/zang....................
Linksmidden: Frank Allen bas/zang.............................
Rechtsmidden: Mike Pender slag-/sologitaar/(lead)zang
Rechts: Chris Curtis drums/(lead)zang.........................

Die periode is voornamelijk bekend door de harmonieuze tweestemmigheid van Mike en Chris in melodieuze songs als Needles and Pins, Don't throw your Love away en Goodbye my Love. En dan nog de periode na het vertrek van Chris Curtis in maart 1966 - als drummer vervangen door John Blunt - met songs als Take it or leave it, Have you ever loved somebody en Western Union.

The Searchers The Searchers in de bezetting met John Blunt
na het vertrek van Chris Curtis in 1966

Links: John Blunt drums
Voor: John McNally slag-/sologitaar/zang
Rechtsmidden: Frank Allen bas/zang
Rechts: Mike Pender slag-/sologitaar/(lead)zang

Wat weinigen misschien weten is dat The Searchers tot op de dag van vandaag bestaan en nog steeds de hele wereld over trekken. John McNally - als medeoprichter - en Frank Allen maken nog steeds deel uit van de groep. Medeoprichter Mike Pender, die in 1986 de band verliet richtte vervolgens een eigen band op onder de naam Mike Penders Searchers. Ook zij timmeren nog steeds wereldwijd aan de weg.

Tributeband
Zoals gezegd, The Chains vertolken tegenwoordig alleen songs van The Searchers. Ten eerste de bekende hit-songs, daarnaast songs die niet echt een hit werden maar toch redelijk bekend raakten en niet in de laatste plaats veel onbekende lp-songs. Maar hoe is dat zo gegroeid? Toen The Chains in de tachtiger-jaren regelmatig deelnamen aan diverse reunies en sixties-avonden toen waren er veel bandjes die een vergelijkbaar repertoire ten gehore brachten. Sommige populaire sixties-songs kwamen soms meerdere keren op zo'n avond voorbij, steeds vertolkt door een andere band. Bij The Chains ontstond toen het idee om een herkenbaar geluid te gaan voortbrengen. Niet langer zoals andere bands songs van veel verschillende artiesten vertolken, maar specialisatie. Er werd gekozen voor The Searchers. Maar waarom dan The Searchers? Er waren toch wel andere bands met drie gitaren en drie of vier stemmen die konden worden nagebootst?

Om dit vraagstuk te ontrafelen laten we zanger/bassist Egbert de Wit aan het woord: 'Ik ben de hoofdschuldige. We gaan om het een beetje te verklaren eerst even terug naar de sixties. Voor mij persoonlijk gold dat ik in eerste instantie niet echt weg was van die nieuwe muziek uit Liverpool. Ik vond sommige van die bandjes - zoals The Beatles, Billy J. Cramer, The Applejacks en The Swinging Blue Jeans - wel aardig, maar meer ook niet. Dat veranderde toen ik voor het eerst 'Needles and Pins' van The Searchers hoorde. Januari 1964. Dat nummer zette mijn muzikale wereld op zijn kop. De tweestemmigheid van Mike Pender en Chris Curtis kleurde volgens mijn oren echt fenomenaal.

The Searchers The Searchers in 1965, in de bezetting met Chris Curtis
waarin de grootste successen werden gevierd


(Chris Curtis werd aangemerkt als het muzikale brein
achter de successen van The Searchers. Zijn warme falset-
stem was sterk bepalend voor de sound van The Searchers)


Ik keek natuurlijk uit naar nieuwe songs, die je altijd het eerst hoorde op Radio Luxemburg. 'Don't throw your love away' was de eerstvolgende van een reeks fantastisch mooie songs. Sommigen werden hit maar de onbekende lp-songs waren vaak nog veel mooier. De fijnbesnaarde vocale duetten van Mike Pender en Chris Curtis zijn me tot op de dag van vandaag blijven intrigeren. Maar niet alleen de zang, ook het gitaarwerk vond ik behoorlijk eigenzinnig. The Searchers pasten supersnelle gitaar-riffs toe en die kwam je bij geen enkele andere beatband tegen. Dit was een band die voor mij zijn gelijke niet kende. Ik werd een fan.

Speelplezier Ik speelde al vanaf mijn zesde accordeon. Daar speelde ik inmiddels Rock-'n-roll op, nummers van Cliff en de Shadows, nummers van The Ventures, Gene Pitney, Neil Sedaka en dergelijke. De muziek kocht ik altijd bij muziekhandel Knoop aan de C.F. Klaarstraat in Enschede. En toen lag daar ineens 'Needles and Pins'. Kopen en spelen. En een paar maand later een heel beatboek met daarin ook 'Don't throw your Love away' van The Searchers. Kopen en spelen. Alles. Maar op de accordeon dus. Dat was het nèt niet helemaal. Als iemand een beslissing wil nemen, dan spelen vaak verscheidene factoren een rol, daarom heeft het misschien niet alleen en helemaal aan The Searchers gelegen. Een rooie Hagström Futurama Maar feit is dat ik achterop de bromfiets van een vriend naar de plaatselijke muziekshop (Wibier) toog, met op de heenweg de accordeon in de koffer op de bagagedrager en op de terugweg een basgitaar onder de arm.


Mijn eerste bas, een rooie Hagström
die na voldoening van 395 guldens
mee moest achterop de brommer

Zo is het wat mezelf betreft begonnen. Een tijdje later kwam ik bij het bandje dat zich ontwikkelde tot The Chains. We speelden in eerste instantie van alles wat los en vast zat, waaronder wel al diverse nummers van The Searchers. Twee van de vijf demo-nummers waarmee we ons eerste contract moesten afdwingen in de Sloep waren van The Searchers, nl. Don't throw your Love away en Love Potion nr. 9. En ze hielpen ons erdoor.

Ofschoon ik nauwelijks een liefhebber ben (gebleven) van sixties-muziek, ben ik wel altijd fan gebleven van The Searchers. Het zal ook met mijn karakter te maken hebben. Ik houd van goed georganiseerde muziek. Ik houd van 'affe' dingen, zonder rafels en onduidelijkheden. En als er in de sixties één bandje rondliep dat goed georganiseerde muziek maakte, dan waren dat wel The Searchers. Weinig beatbands hadden de songs zo uit-gearrangeerd. De vocalen klopten exact, in de harmonieën was nooit een onzuivere stem te horen - wat in die jaren bij andere bands nog wel eens voorkwam. En waar de meeste bandjes eigenlijk niet goed wisten hoe ze om moesten gaan met twee slag-sologitaren, speelden Mike Pender en John McNally geheel afwijkende - goed op elkaar afgestemde gitaarpartijen. Alles paste precies. Het sprak dus voor mij wel haast vanzelf dat als er een band in aanmerking kwam om te coveren, dat dat dan The Searchers moesten zijn.'


Last updated 14.11.2015